Zamanı qabaqlayan şair: Səməd Vurğunun anadan olmasının ildönümüdür
Bu gün Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, xalq şairi Səməd Vurğunun doğum günüdür. O, 1906-cı il martın 21-də Qazax bölgəsinin Yuxarı Salahlı kəndində dünyaya gəlib və qısa, lakin zəngin yaradıcılıq yolu ilə milli poeziyada silinməz iz qoyub.
Uşaqlıq illərini kənd mühitində keçirən şair erkən yaşlarından həyatın çətinlikləri ilə üzləşib. Anasını kiçik yaşda itirməsi, daha sonra atasının və nənəsinin vəfatı onun taleyinə təsirsiz ötüşməyib. Buna baxmayaraq, o, təhsilə böyük önəm verib, əvvəlcə Qazax müəllimlər seminariyasında oxuyub, daha sonra isə ali təhsilini davam etdirib. Gənc yaşlarından müəllim kimi fəaliyyət göstərən Səməd Vurğun eyni zamanda ədəbiyyata böyük maraq göstərərək şeir yazmağa başlayıb.
Onun yaradıcılığında vətən sevgisi, insan duyğuları və həyatın fəlsəfi məqamları əsas yer tutur. “Azərbaycan” kimi məşhur şeirləri ilə o, doğma torpağın gözəlliyini və xalqın ruhunu poetik dillə ifadə edib. Səməd Vurğun yalnız şair kimi deyil, həm də dramaturq kimi tanınıb. Onun “Vaqif” əsəri Azərbaycan dramaturgiyasının ən dəyərli nümunələrindən biri hesab olunur.
Şair həmçinin dünya ədəbiyyatının tanınmış simalarının əsərlərini Azərbaycan dilinə qazandırmaqla da böyük xidmət göstərib. O, Aleksandr Puşkin, Maksim Qorki və Şota Rustaveli kimi klassiklərin əsərlərini tərcümə edərək oxuculara təqdim edib.
Səməd Vurğun 1930–1940-cı illərdə yaradıcılığının ən məhsuldar dövrünü yaşayıb. Bu illərdə o, yüzlərlə şeir və poema yazaraq Azərbaycan ədəbiyyatını yeni nəfəs ilə zənginləşdirib. Eyni zamanda, ictimai-siyasi fəaliyyətlə də məşğul olub, müxtəlif vəzifələrdə çalışaraq mədəni həyatın inkişafına töhfə verib.
1956-cı ildə ona “xalq şairi” fəxri adı verilib. Elə həmin il, mayın 27-də Bakıda vəfat edən şair Birinci Fəxri Xiyabanda dəfn olunub.
Səməd Vurğunun irsi bu gün də aktuallığını qoruyur. Onun əsərləri nəsillər boyu oxunur, səhnələşdirilir və Azərbaycan ədəbiyyatının dəyərli xəzinəsi kimi yaşamaqda davam edir.
ŞAİR, NƏ TEZ QOCALDIN SƏN!
Nemətsə də gözəl şer,
Şair olan qəm də yeyir.
Ömrü keçir bu adətlə,
Uğurlu bir səadətlə.
Görən məni nədir deyir:
Saçlarına düşən bu dən?
Şair, nə tez qocaldın sən!
Dünən mənə öz əlində
Gül gətirən bir gəlin də
Gözlərində min bir sual
Heykəl kimi dayandı lal…
O bəxtəvər gözəlin də
Mən oxudum gözlərindən:
Şair, nə tez qocaldın sən!
Ovçuluğa meyil saldım,
Gecə – gündüz çöldə qaldım,
Dağ başından enib düzə
Bir ox kimi süzə – süzə
Neçə ceyran nişan aldım;
Cavab gəldi güllələrdən:
Şair, nə tez qocaldın sən?
Bəzən uca, bəzən asta,
Ötür sazım min sim üstə.
Andı yalan, eşqi yalan,
Dostluğu da rüşvət olan,
Ürək yıxan bir iblis də
Üzəvari deyir hərdən:
Şair, nə tez qocaldın sən!
Saç ağardı, ancaq ürək
Alovludur əvvəlki tək.
Saç ağardı, ancaq nə qəm!
Əlimdədir hələ qələm…
Bilirəm ki, deməyəcək
Bir sevgilim , bir də Vətən:
-Şair, nə tez qocaldın sən!
Fatimə
19:50 21.03.2026
Oxunuş sayı: 38
