Buz üzərində addımlayan həyat və dayanmayan ritm: Bəli, bura Bakıdır - Reportaj
Qışın soyuğu şəhərin üzərinə sakitcə çökmüşdü. Ənənəvi olaraq səhər oyanıb işə gəlirəm. Yolda irəliləyən zaman görürəm sanki Bakı bir anlıq nəfəsini saxlamış, dənizdən gələn rütubətli küləklə birlikdə insanları daha tez, daha səssiz addımlamağa vadar edir.
"Koroğlu" metrostansiyasının ətrafında hərəkət dayanmırdı – kimisi işə tələsir, kimisi çantasını möhkəm qucaqlayıb soyuqdan qorunmağa çalışırdı. Yer buz bağlamışdı, amma insanların yolu dayanmaq bilmirdi.
Avtobusdan enən sərnişinlərin üzündə qəribə bir ifadə vardı: yorğunluqla ümidin qarışığı. Bəziləri qulaqlıqları taxıb öz dünyasına çəkilmişdi, bəziləri isə yanındakı adamla danışmadan da eyni istiqamətə gedirdi. Heç kim heç kəsi tanımırdı, amma hamı eyni şəhərin içində eyni qış səhərini yaşayırdı.
Azərbaycan Yerüstü Nəqliyyat Agenliyinin (AYNA) mavi damları altında açılan terminal sanki şəhərin nəbzini tutan bir mərkəz idi. Burada hər addımda həyat hiss olunurdu: kimsə çörək torbası ilə evə qayıdırdı, kimsə aptekdən çıxıb tələsik cibinə baxırdı, digəri isə sadəcə dayanıb səmanın buludlu rənglərinə tamaşa edirdi. Göy üzündəki buludlar da sanki şəhərlə birlikdə düşünürdü – nə tam açılırdı, nə də tam qaralırdı.
Yol kənarındakı ağacların budaqları qışın sərtliyini açıq-aydın göstərirdi. Yarpaqsız budaqlar sükut içində dayanmışdı, amma ətrafdan keçən insanların ayaq səsləri bu sükutu daim pozurdu. Buzla örtülmüş səkilərdə addımlayan hər kəs ehtiyatlı idi – təkcə sürüşməmək üçün yox, sanki həyatın özündə də ehtiyatla irəliləmək lazım idi.
Bu mənzərə nə dramatik idi, nə də romantik. Sadəcə real idi. Bakının adi bir qış günü. Minlərlə insanın yolu bir nöqtədə kəsişir, sonra hər biri öz istiqamətinə dağılırdı. Heç kim bu anı foto kimi saxlamırdı, amma bu an hamının həyatının bir hissəsi idi – görünməyən, yazılmayan, amma yaşanan bir hekayə kimi.
Şəhər danışmırdı, amma hər küncü ilə nəsə deyirdi: həyat davam edir, soyuq olsa da, yollar açıqdır, insanlar gedir və hər addımda görünməyən bir ümid daşıyırlar. Bəlkə də Bakı ən çox belə anlarda – səssiz, sadə, adi günlərində özünü göstərirdi. Burada möhtəşəmlik yox idi, amma həqiqət vardı. Və bəlkə də gözəllik elə bu həqiqətin içində gizlənmişdi.
Əyniniz qalın, yolunuz açıq olsun!
10:41 21.01.2026
Oxunuş sayı: 2507
