Səhnəyə gülüş gətirən ustad: Hacıbaba Bağırov
Bu gün Bakı səhnəsi öz oğlunu anır. 1933-cü ildə bu şəhərdə dünyaya göz açan Hacıbaba Bağırov Azərbaycan teatr və kino tarixinə sadəcə adı ilə yox, gülüşü ilə yazıldı. Adı çəkilən kimi tamaşaçının üzündə təbəssüm yaranır. Çünki o, aktyor deyildi - o, gülüşün məktəbi idi.
Uşaqlıqdan incəsənətə vurğun olan Hacıbaba səhnəyə çox gənc yaşda addım atdı. Amma onun yolu pafoslu monoloqlardan keçmədi. O, həyatın içindən danışdı. Bazarın səsindən, qonşunun söhbətindən, kəndin yollarından gələn təbii yumor onun səhnə silahı idi. Süni deyildi, öyrənilmiş deyildi - yaşadığı idi.
Uzun illər Azərbaycan Dövlət Akademik Musiqili Teatrının səhnəsi onun evi oldu. Klassik operetta, musiqili komediya... Hacıbaba səhnəyə çıxan kimi zalda hava dəyişirdi. Tamaşaçı bilirdi: indi güləcək. Amma bu gülüş sadə deyildi. Onun hər jestinin arxasında insan psixologiyasının incə müşahidəsi, hər pauzasının arxasında həyat təcrübəsi dayanırdı. O, güldürərkən düşündürürdü.
Kino da onun gülüşünü sevdi. “Ulduzlar sönmür” və digər ekran işlərində yaratdığı obrazlar Azərbaycan kinosunun qızıl fonduna çevrildi. Onun qəhrəmanı yad deyildi. O, bazar adamı idi, səhər evdən çıxıb çörək alan qonşu idi, işdən yorğun gələn işçi idi. Hacıbaba onları elə oynayırdı ki, tamaşaçı “rol oynayır” demirdi - “bu mənim dayımdır, bu qonşumdur” deyirdi. Çünki o, obrazı kənardan çəkmirdi, həyatın içindən götürürdü.
Hacıbaba Bağırovun ən böyük məharəti komediyanı sadəcə gülüş vasitəsi etməməsi idi. Onun yumoru güzgü idi. Səhnədəki hərəkəti ilə cəmiyyətə baxır, qüsurları incitmədən, amma dəqiqliklə göstərirdi. Sosial tənqid onun əlində nalə deyil, təbəssümə çevrilirdi. Sadə tamaşaçı da başa düşürdü, sənətşünas da alqışlayırdı.
Ona görə də o, “xalqın aktyoru” adına layiq görüldü. Bu ad ordenlə alınmırdı - xalqın qəlbində qazanılırdı. Hacıbaba onu qazandı.
2006-cı ildə səhnə öz nurunu itirdi. Amma Hacıbaba ölmədi. Bu gün də televiziya ekranlarında onun filmləri göstərilir, teatr yaddaşında onun obrazları yaşayır. Zaman keçir, amma onun gülüşü köhnəlmir. Əksinə, hər baxışda yeni bir incəlik açır, yeni bir hikmət pıçıldayır.
Bu gün doğum günündə onun adını hörmətlə çəkirik. Çünki Hacıbaba Bağırov təkcə aktyor deyildi. O, Azərbaycan səhnəsində gülüşün dilini yaradan, həyatın özünü səhnəyə gətirən bir məktəb idi. Və o məktəb bu gün dərs deyir: insan olmağı, sadə olmağı, gülə-gülə yaşamağı.
Nigar Xəlilli
16:14 12.06.2026
Oxunuş sayı: 50
