Təsəvvür edin, “Yeddi oğul istərəm” filmi bu gün çəkilir. Atlar, tüfənglər, kənd meydanları öz yerini bahalı avtomobillərə, smartfonlara və sosial şəbəkələrdə aparılan mübarizələrə verir. Bəs Bəxtiyar, Cəlal və Gəray bəy müasir dünyada necə insanlar olardılar?
Bəlkə də Bəxtiyar haqsızlığa qarşı çıxan, minlərlə insanın izlədiyi bir gənc olardı. Cəlal dostluqla vicdan arasında qalardı. Gəray bəy isə gücünü tüfənglə deyil, pul, nüfuz və əlaqələrlə göstərərdi. Mübarizənin forması dəyişsə də, insanların bir-biri üzərində hakimiyyət qurmaq istəyi dəyişməzdi.
Ən maraqlısı budur ki, müasir dövrdə bir insanın taleyini dəyişmək üçün bəzən gülləyə ehtiyac yoxdur. Saxta xəbər, montaj edilmiş video, əsassız ittiham və sosial şəbəkələrdə başladılan kampaniya da insanı hədəfə çevirə bilər. Dünən meydanda yayılan söz bu gün saniyələr içində milyonlara çatır.
Amma filmin əsas sualı yenə də aktual qalardı: insan inandığı ideya naminə nə qədər irəli gedə bilər? Dostuna sədaqət göstərmək üçün həqiqəti gizlətmək olarmı? Hamı eyni tərəfdə dayananda səhvi etiraf etmək nə qədər çətindir?
Bəlkə də müasir “Yeddi oğul istərəm”in ən təsirli səhnəsi döyüş yox, yeddi insanın həqiqəti bildiyi halda susması olardı. Çünki bəzən faciələr düşmənin gücündən deyil, dostların susqunluğundan başlayır.
Filmin adı bu gün də eyni qalardı. Ancaq cəmiyyətin ehtiyacı yalnız cəsarətli oğullar deyil, həm də vicdanlı, düşünən və başqalarının təsiri altında öz həqiqətini itirməyən insanlardır.
Zaman dəyişir, silahlar dəyişir, mübarizənin üsulları dəyişir. Amma insanın daxilindəki mübarizə bitmir. Bəlkə də “Yeddi oğul istərəm”i bu gün də aktual edən məhz budur.
Zeynəb Həsən