Əminə Yusifqızı: Səhnədən yaddaşlara uzanan ömür
Bu gün Azərbaycanın mədəniyyət tarixinə qızıl hərflərlə yazılmış bir adın doğum günüdür.
Xalq artisti, qiraət ustası, teatr və kino aktrisası Əminə Yusifqızının doğum günü.
1936-cı ilin bu günü Bakıda dünyaya gələn Əminə xanım ömrünü sözə, səhnəyə və sənətə həsr etdi. Onun səsi sadəcə səs deyildi — poeziyanın ruhu, ədəbiyyatın nəfəsi, dinləyicinin qəlbinə toxunan isti bir toxunuş idi. “Sözün səsi” kimi tanınan bu qadın Səməd Vurğunun, Rəsul Rzanın, Bəxtiyar Vahabzadənin misralarını elə ifa edirdi ki, hər kəlmə ürəyə yeriyirdi.
Məktəb illərindən Gənc Tamaşaçılar Teatrının səhnəsində çıxış edən Əminə Yusifqızı 1958–1964-cü illərdə həmin teatrda, 1964–1974-cü illərdə isə Akademik Milli Dram Teatrında aktrisa kimi fəaliyyət göstərdi. Humay, Ülkər, Səbirə, Əliman… Onun yaratdığı obrazlar hələ də yadda qalıb. 1974-cü ildən “Azərbaycanfilm” kinostudiyasında çalışaraq “Şərikli çörək”, “Sən niyə susursan?”, “Bizim küçənin uşaqları”, “Musiqi müəllimi” və digər filmlərdə çəkildi, yüzlərlə filmin dublyajında unudulmaz səslər verdi.
Lakin onun ən böyük sənəti bədii qiraət idi. Radioda, televiziyada, səhnələrdə oxuduğu şeirlər nəsillərin yaddaşına həkk olundu. Onun səsi ilə böyüyən nəsil hələ də o səsi eşidəndə ürəyi titrəyir.
1982-ci ildə Əməkdar artist, 1998-ci ildə Xalq artisti fəxri adlarına, 2016-cı ildə isə “Şöhrət” ordeninə layiq görülən Əminə Yusifqızı Azərbaycan mədəniyyətinin sönməz ulduzlarından biri idi.
2025-ci ilin oktyabrında o, bu fani dünyanı tərk etsə də, səsi, sənəti və xatirəsi bizimlədir. Bu gün onun doğum günündə ürəyimizdə bir dua, bir təşəkkür var:
Ruhun şad olsun, Əminə xanım.
Sənin səsin hələ də bizimlə danışır.
Sözün yaşayır.
Sən yaşayırsan.
Nigar Xəlilli
11:00 24.09.2026
Oxunuş sayı: 47
