Bir ümid, 60 saatlıq möcüzə — insan psixologiyasına dərs
1950-ci illərdə Harvard Universitetində aparılan qeyri-adi bir araşdırma zamanı Dr. Kurt Richter və komandası üzə bilməyən siçanları suya ataraq onların nə qədər dözəcəyini müşahidə edirdilər. Nəticələr göstərdi ki, siçanlar orta hesabla cəmi 15 dəqiqəyə təslim olur və boğulurdular...
Lakin tədqiqatçılar təcrübənin sonrakı mərhələsində fərqli bir üsula əl atdılar: Siçanlar artıq boğulmaq üzrəykən sudan çıxarılıb bir qədər nəfəs almalarına, dinlənmələrinə imkan verildi və sonra yenidən suya buraxıldılar.
Bəs ikinci dəfə suda nə qədər dayandılar, düşünürsünüz?
Yenə 15 dəqiqə?
Yoxsa 10?
Bəlkə 5?
Xeyr!
Tam 60 saat! Bəli, düz oxudunuz — 60 saatlıq üzmə. Bu, bir təsadüf deyil.
Siçanlar bu dəfə ümid etdilər ki, yenidən xilas ediləcəklər. Bu ümid onların bədənlərini əvvəlcə mümkün olmayan görünən şeylərə qarşı dirəniş göstərməyə məcbur etdirdi. Artıq inanırdılar ki, xilas yolu var və bu inam onların gücünü misilsiz dərəcədə artırdı.
Bu təcrübə sadəcə siçanların fiziki dözümlülüyünü yoxlamırdı. Əslində, araşdırma insan ruhunun ən fundamental dayaqlarından birinə — ümidə işıq tuturdu. İlk dəfə suya buraxılan siçanlar, çıxış yolu olmadığını düşündükləri üçün sürətlə təslim oldular. Onlar artıq sonun gəldiyinə inanmışdılar və bədənləri bu inama boyun əydi. Amma ikinci dəfə, xilasın mümkünlüyünü hiss etdilər. Təcrübədən öyrənmişdilər ki, ölüm anı belə gəlsə, bir əl uzanıb onları sudan çıxara bilər. Bu inanmaq idi. Bu ümid etmək idi və bu ümid onların fiziki həddini dəyişdi. Bu, biologiyanın deyil, psixologiyanın və inamın zəfəri idi.
01:24 28.01.2026
Oxunuş sayı: 449
