Tərk edilmiş parkdan reportaj: Burada nə yoxdur ki?
Bura paytaxtın səs-küylü ritmindən qopmuş, zamanın sanki donduğu bir məkandır. El arasında "Putovnik" və ya "Əlillər bağı" kimi tanınan bu ərazi, indi öz taleyinə tərk edilmiş bir xatirələr adasını xatırladır. Girişdə bizi qarşılayan sükut, şəhərin beton cəngəlliyindən cəmi bir neçə addım uzaqda olduğumuza inanmağı çətinləşdirir. Bir zamanlar insanların şəfa tapmaq, dincəlmək üçün gəldiyi bu bağ, indi təbiətin və urbanizasiyanın qəribə bir simbiozuna çevrilib. Parkın mərkəzində ucalan hündür qamışlıqlar, sanki keçmişin sirrini qoruyan bir pərdədir. Saralmış, qurumuş qamışların küləkdə çıxardığı xışıltı, bura gələnlərə unudulmuş hekayələri pıçıldayır.
Gölməçənin durğun suyu göy üzünün boz rəngini özündə əks etdirir. Suyun kənarındakı mamırlı daşlar və sahil boyu uzanan cığırlar, illərin yorğunluğunu üzərində daşıyır.
Fotolarda diqqət çəkən ən maraqlı məqamlardan biri beton konstruksiyaların üzərindəki iri, mavi rəngli "B. W. V." hərfləridir. Bu qrafiti, tərk edilmiş məkana müasir bir "küçə incəsənəti" ruhu qataraq, keçmişlə bu günün toqquşmasını nümayiş etdirir.
Ərazidəki köhnə tikililərin divarları rəngarəng boyalarla bəzədilib. Hər bir yazı, hər bir rəsm bura gələn gənclərin, macəra axtaranların buraxdığı bir iz, bir mesaj kimidir.
Hündür şam ağacları və sərvi boyda ağaclar bağı əhatəyə alaraq, onu ətrafdakı çoxmərtəbəli binalardan təcrid edir. Bu yaşıl divar, parkın daxilində tamamilə fərqli bir mikroiqlim yaradır.
Ağacın altında narıncı gödəkcədə oturan tənha adam, sanki bu mənzərənin canlı bir parçasıdır. Onun sakit duruşu, parkın ümumi melancholic (məzun) havası ilə tam bir vəhdət təşkil edir.
Uzaqdan görünən göydələnlər və müasir yaşayış binaları, bu parkın nə qədər "yad" və "toxunulmaz" qaldığını bir daha sübut edir. Modern Bakı ilə bu köhnə bağ arasındakı təzad insanı düşündürməyə bilmir.
Üfüqdə ucalan məscid minarələri mənzərəyə mənəvi bir sakitlik bəxş edir. Dini memarlığın əzəməti ilə parkın baxımsızlığı arasındakı harmoniya, şəhərin çoxqatlı tarixini gözlər önünə sərir.
Yollar kələ-kötürdür, betonlar yer yer çatlayıb, amma bu dağılmışlıq məkana xüsusi bir estetika verir. İnsan ayağı az dəyən bu cığırlar, təbiətin beton üzərində qələbəsini simvolizə edir.
Bura həm də bir sığınacaqdır. Səs-küydən qaçmaq, özü ilə tək qalmaq və ya sadəcə fərqli kadrlar çəkmək istəyənlər üçün tapılmaz bir yerdir.
Payızın və qışın boz tonları parkın ruhuna çox yaraşır. Bu rəng palitrası, "Əlillər bağı"nın hüznlü gözəlliyini daha da qabardır və onu vizual bir hekayəyə çevirir. Hər küncdə bir gizli detal var: suyun içində bitən otlar, divardakı kiçik bir imza, budaqların arasından süzülən solğun işıq. Bu detallar reportajın vizual yükünü tamamlayır.
Gölün qamışlıqlarla örtülmüş gizli künclərində həyat əslində hələ də qaynaşır. Qurumuş qamışların arasından süzülüb çıxan ördəklər, bu sükut dolu məkana gözlənilməz bir hərəkətlilik qatır. Onların suyun üzərində buraxdığı dairəvi izlər və ara-sıra eşidilən qaqqıltıları, parkın tərk edilmiş görüntüsünün arxasında təbiətin necə inadla yaşadığını göstərir. Bağın dolanbac cığırlarında isə zamanın sürətinə meydan oxuyan ağsaqqalları görmək olar. Onlar üçün bura sadəcə bir gəzinti yeri deyil, həm də illərin sınağından keçmiş bir "sosial klub"dur. Əllərini arxasında çarpazlayıb, yavaş addımlarla irəliləyən yaşlıların bir-biri ilə etdiyi aramlı söhbətlər, parkın köhnə divarlarına hopmuş xatirələri sanki yenidən canlandırır.
Bu söhbətlərdə nələr yoxdur ki? Keçən günlərin həsrəti, şəhərin durmadan dəyişən siması və bir də bu bağın əvvəlki, daha "canlı" vaxtları haqqında deyilən nostaljik cümlələr... Onların gəzə-gəzə etdikləri bu səmimi ünsiyyət, ərazinin melancholic havasına insani bir istilik qatır. Parkın hər küncü sanki bu qocaman insanların yaddaş kitabından bir səhifədir.
"Putyovka" öz sadiq qonaqlarını hələ də köhnə bir dost kimi bağrına basır. Hər nə qədər betonları çatlasa, qamışlar gölü bürüsə də, buradakı ördəklərin səsi və ağsaqqalların pıçıltılı söhbətləri məkana ruh verir. Şəhər nə qədər səs-küylü və sürətli olsa da, bu bağ öz yavaşlığını, təbiiliyini və səmimiyyətini qorumaqda hələ də israrlıdır.
Son olaraq, "Putovnik" sadəcə tərk edilmiş bir park deyil, o, şəhərin yaddaşının bir parçasıdır. Baxımsız olsa da, özünəməxsus cazibəsi ilə yaşayır və kəşf edilməyi gözləyir.
Elmir Heydər
11:17 27.02.2026
Oxunuş sayı: 1148
