Mədəniyyət

Vaqif Səmədoğlunun anım günüdür

Bugün Azərbaycan ədəbiyyatı və siyasətində dərin izlər qoymuş bir simanı – Vaqif Səmədoğlunu yad edirik. Belə ki, 28 yanvar, onun dünyadan köçdüyü gün olmasına baxmayaraq, onun sözləri, xatirələri və idealları hələ də yaşayan poeziya kimi qalır.

Vaqif Səməd oğlu Vəkilov 1939-cu il iyunun 5-də Bakıda, Azərbaycan ədəbiyyatının nəhəngi Səməd Vurğunun ailəsində doğulub. Soy kökləri Qazax rayonunun Yuxarı Salahlı kəndinə uzanan Vəkilovlar ailəsi, ona həm mədəni, həm də mənəvi miras bəxş etmişdi. Musiqi ilə ilk tanışlığı Bülbül adına musiqi məktəbində başlamış, sonra Üzeyir Hacıbəyov adına Azərbaycan Dövlət Konservatoriyasında təhsilini davam etdirmişdir.

1962–1963-cü illərdə isə Moskvada, Çaykovski adına Konservatoriyada ixtisas kursu keçərək sənət yolunu daha da möhkəmləndirmişdir.

Vaqif Səmədoğlu həm poeziya, həm dramaturgiya, həm də publisistika sahəsində sarsılmaz mövqeyə sahib olub. 1963-cü ildə "Azərbaycan" jurnalında yayımlanan “Yeddi şeir” onun ilk mətbu əsəri kimi tarixə düşüb. Sonrakı illərdə dövri mətbuatda çıxışları, "Oğuz eli" qəzetinin baş redaktorluğu (1992–1994) onun ictimai və mədəni həyatını daha da ön plana çıxarmışdır.

Onun yaradıcılığı yalnız sözlərlə məhdudlaşmayıb. Azərbaycan Dövlət Konservatoriyasında fortepiano müəllimi olaraq gənc nəslin musiqi təhsili almasına töhfə vermiş, "Azərbaycanfilm” kinostudiyasında kino-aktyor teatrının ədəbi hissə müdiri kimi çalışmışdır. Bu illər onun həm sənət, həm də cəmiyyət sahəsində dərin təsir göstərməsinə səbəb olmuşdur.

Vaqif Səmədoğlu ictimai-siyasi fəaliyyətlə də yadda qalıb. 2000 və 2005-ci illərdə Azərbaycanın Milli Məclisinə deputat seçilmiş, xalqın səsini tribunadan çatdırmaq üçün çalışmışdır. Siyasi müstəvidəki fəaliyyəti ilə yanaşı, onun həyatına dair maraqlı faktlar da diqqət çəkir. Məsələn, qızı Nigarın aktrisa və müğənni olmasına qarşı çıxması, qardaşı Yusiflə bir müddət küsülü qalması və öz doğum günündə sükutlu, fərqli bir mərasim keçirməsi onun ailə və şəxsi həyatında da prinsipial insan olduğunu göstərir.

Vaqif Səmədoğlu ömrünün son illərində xatirələrini yazmaq arzusunda olmuş, atası Səməd Vurğun və cəmiyyət üçün maraqlı ictimai-siyasi hadisələri yaddaşına köçürmək istəmişdir. Xərçəng xəstəliyi ilə mübarizədə belə, ölümün qapısına soyuqqanlı yanaşmış, insanlara və dünyaya qarşı hörmətini itirməmişdir. Onun 28 yanvar 2015-ci ildə Bakıda vəfat etməsi və 29 yanvarda Birinci Fəxri xiyabanda dəfn olunması, milli yaddaşda əbədi yerini qoruyub saxlayır.

Şairin xatirəsi yalnız qəbirüstü abidələrdə yaşanmır. 2019-cu ildə Qazaxda açılmış büstü, Vaqif Səmədoğlu Mərkəzi və medalı onun irsinin gələcək nəsillər üçün qorunmasına xidmət edir. Onun əsərləri – “Yoldan teleqramlar”, “Mən burdayam, ilahi”, “Gürzəçöl yazıları” – poeziyanın həm çörəyi, həm duzu, həm də ruhu kimi oxucuların qəlbində qalır.

Vaqif Səmədoğlu, Azərbaycan ədəbiyyatında və ictimai həyatında öz yolunu seçmiş bir nəhəng idi. Onun sözləri, idealları və xatirələri, yaşadığı illərin hekayəsini danışır, gələcək nəsillərə ilham verir. Bugün onun adını anarkən, yalnız bir şairi deyil, həm də bir ictimai xadimi, bir müəllimi və bir insanı xatırlayırıq. 1938-cu il 7 iyun anadan olan şair 2015-ci il 28 yanvar dünyasını dəyişmişdir...

Gəlmə (Vaqif Səmədoğlu)

Ayrılıq mehriban,

Ayrılıq doğma.

Gəlmə.

Ayrılığın evini yıxma.

Arzular dirçələr, yuxum çin olar,

Otaqda gərəksiz gülüşlər dolar,

Məndən küsüb gedər incik şeirlər.

Sevinclər içində təklənər kədər.

Əzablar içində yaşayım yenə.

Xeyli dərd lazımdır ölməkçün

Gəlmə,