31 Martı anarkən təkcə itirdiklərimizə ağlamırıq
Soyqırım – bir qrupun (etnik, irqi, dini və ya milli) tamamilə və ya qismən məhv edilməsi məqsədilə törədilən, insanlıq əleyhinə yönəlmiş ən ağır cinayətdir. Bu, sadəcə silahlı münaqişə deyil; bir millətin keçmişini silmək, gələcəyini yox etmək və onun varlığına son qoymaq üçün aparılan amansız bir sistemdir.
Təəssüflər olsun ki, Azərbaycan xalqı tarix boyu bu dəhşətli ifadənin ağrısını ruhunda, yaddaşında və torpağında dəfələrlə hiss etmişdir. Tarix boyu azərbaycanlılara qarşı törədilən bütün soyqırımların arxasında tək bir imza var: erməni millətçiliyi və onların mənfur ideologiyası.
Tarixin qanlı səhifəsi: 31 Mart
1918-ci ilin mart ayı... Baharın gəlişi ilə təbiətin oyandığı bir vaxtda, Azərbaycanın şəhər və kəndlərinə ölümün soyuq nəfəsi yayıldı. Bakıdan Qubaya, Şamaxıdan Lənkərana, Kürdəmirdən Salyana qədər hər yer al qana boyandı. Erməni-bolşevik dəstələri tərəfindən həyata keçirilən bu qətliam, tariximizə 31 Mart Soyqırımı kimi həkk olundu. Bu hadisə sadəcə bir siyasi qarşıdurma deyildi. Bu, günahsız insanların – beşiyindəki körpələrin, əli silahsız qocaların, namusu üçün canını fəda edən anaların sırf türk və müsəlman olduqları üçün hədəf seçildiyi bir vəhşət idi. Acınacaqlısıda o idi ki, bu soyqrım nə ilk nə də son idi.
Azərbaycan xalqına qarşı törədilən bu cinayətlər zənciri yalnız 1918-ci illə məhdudlaşmır. Erməni şovinizmi müxtəlif dövrlərdə eyni qəddarlıqla qarşımıza çıxdı:
1905-1907-ci illər: İlk kütləvi qırğınlar və kəndlərin yandırılması. 1918-ci il (Mart hadisələri): On minlərlə insanın amansızcasına qətlə yetirilməsi. 1948-1953-cü illər: Ermənistandakı tarixi torpaqlarımızdan azərbaycanlıların kütləvi deportasiyası. 1992-ci il (Xocalı Soyqırımı): XX əsrin sonunda dünyanın gözü qarşısında törədilən insanlıq dramı.
Hər birində eyni ssenari, hər birində eyni nifrət... Erməni cəlladları tərəfindən Qubada quyulara doldurulan sümüklər, Şamaxıda məscidlərdə yandırılan insanlar, Xocalıda şaxtalı gecədə dondurulan körpələr bu tarixin susmayan şahidləridir.
Biz bu gün 31 Martı anarkən təkcə itirdiklərimizə ağlamırıq. Biz həm də bir millət olaraq nə qədər sınaqlardan keçdiyimizi, necə bir düşmənlə üz-üzə olduğumuzu xatırlayırıq. O gün Bakının küçələrində axan qan, bu gün bizim müstəqilliyimizin və birliyimizin nə qədər dəyərli olduğunun sübutudur.
Biz unutmadıq. Qubadakı məzarlıqdan gələn o səssiz fəryadı, yandırılan kitabxanalarımızı, dağıdılan məscidlərimizi unutmadıq. Bu gün güclü Azərbaycan dövləti və onun rəşadətli ordusu, o günlərin qisasını meydanda alaraq şəhidlərimizin ruhunu şad etmişdir.
31 Mart – bizim həm kədərimiz, həm də diriliş dərsimizdir. Günahsız qurbanların xatirəsi qarşısında baş əyirik. Onların tək "günahı" bu torpağın əsl sahibi olmaq idi. Biz isə o torpağı göz bəbəyimiz kimi qoruyaraq onlara ən böyük borcumuzu ödəyirik.
Ayhan
15:27 31.03.2026
Oxunuş sayı: 49
